I shall return

posted on 01 Sep 2014 21:18 by mimirynmonrow directory Diary

                ในที่สุด ก็มาถึงช่วงที่นักเรียนแลกเปลี่ยนทุกๆคนไม่อยากให้มาถึง คือช่วงเวลาของการร่ำลา เหมือนกับคำกล่าวที่ว่า “งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา” สัปดาห์สุดท้าย เป็นช่วงที่ยุ่งกับการร่ำลาคนนั้นคนนี้มากมาย เป็นทั้งช่วงที่มีความสุขที่ได้ใช้เวลาร่วมกับทุกๆคนที่เรารู้จักและสนิทด้วย แต่ในขณะเดียวกัน ก็เป็นช่วงที่เศร้าที่สุด

                Finally, it is the time that no exchange student wants it to come; it is the time for farewell.  No one wants the party to be over, but too bad, “All good things come to an end.”  My last week in Japan was my busiest time when I had to say good bye to everyone.  It was my happiest time to spend my last minutes in Japan with everyone whom I contacted and acquainted with, but at the same time it was also my saddest period.

                เย็นวันสุดท้ายหลังเลิกเรียน ทุกคนพร้อมใจกันจัดงานเลี้ยงอำลาให้เรา ถึงแม้จะไม่ใช่เซอร์ไพรส์เหมือนเมื่อตอนวันเกิด เพราะรู้อยู่แล้วว่าจะมีปาร์ตี้ แต่ก็เป็นปาร์ตี้เล็กๆที่น่ารัก หลังเลิกเรียน เราไปทำเวร ทำความสะอาดห้องน้ำกับเพื่อน และเดินกลับมากำลังจะเดินเข้าห้อง เพื่อนก็บอกว่า รอก่อนนะ อย่าเพิ่งเข้าห้อง ขอเตรียมกับเพื่อนๆก่อน แหม่ จะเซอร์ไพรส์ทั้งที มีการบอกว่าขอเตรียมก่อนด้วย555 พอเพื่อนเตรียมเสร็จ ก็เรียกเพื่อนอีกคนที่อยู่กับเรา บอกว่าพามิ้มมิ้มเข้ามาได้ พอเดินเข้าไป เพื่อนทุกคนก็พูดพร้อมกันว่า “มิ้มมิ้มม อิจิเน็นคัง อะริกาโต!!” แปลได้ว่า “มิ้มมิ้ม ขอบคุณสำหรับหนึ่งปี”(ถ้าจำไม่ผิดคิดว่าเค้าพูดแบบนี้นะ พอดีวันสุดท้าย ไม่ได้เขียนไดอารี่ไว้ ;( พลาดจริงๆ)

                All of my friends had arranged a farewell party for me on my last day of school.  Even though, it was not a surprise like what they did on my birthday, it was still a very cute party.  I was on duty to clean the toilet after school on that day, and as I walked back and was about to enter the classroom, one of my classmates told me to wait outside because they wanted to prepare something for me.  Ironically, they wanted to surprise me but asked me for some time to prepare the surprise. LOL.  After they had finished discussing about their plan, someone called a friend who was with me to bring me inside the classroom.  As I entered, everyone said “ミンミン 一年間ありがとう!”(Mimmim, ichi nen kan arigatou!, which literally means “Thank you for one year (that we shared).”  (If I’m correct, I think they said like that.  I regret for not writing the diary on that day! Tongue out)

                ในห้องถูกตกแต่งด้วยกระดาษสี ตัดเป็นรูปต่างๆอย่างสวยงาม เพื่อนบอกว่า คานะเอะเป็นคนทำให้เลยนะ ถึงตีห้าเลย (คานะเอะคือเพื่อนคนนั้น ที่เปลี่ยนชีวิตแลกเปลี่ยนเรา) แล้วเราก็เลยนึกขึ้นมาได้ ว่าเมื่อเช้าเราเห็นคานะเอะดูง่วงๆ ก็เลยถามว่าทำไมดูง่วงๆ เมื่อคืนนอนกี่โมงหรอ เขาก็ตอบว่า ตีห้า เราก็ถามว่า มัวแต่ทำอะไรอยู่ ทำไมนอนดึกจัง เขาก็ไม่ได้ตอบอะไร ตอนนี้เข้าใจแล้ว ซึ้งมากเลย ทำให้ขนาดนี้

                The room was decorated with colored poster papers cut into shapes.  Friends told me that Kanae was the one who did all of these.  She stayed up until 5 in the morning! (Kanae is the girl who changed my life in Japan)  I suddenly recalled the moment when I asked Kanae on that morning.  I saw her looking very sleepy, so I asked her why, and what time did she go to bed last night.  She said “5 a.m.” so I asked what she was doing up until 5, but she did not reply me.  Now I understood, and felt very grateful to her.  

                เพื่อนๆเอาขนม เอาเครื่องดื่มกันมา แล้วให้เราเป็นคนเปิดงานนี้ ด้วยการชูแก้วกระดาษที่ใส่น้ำอัดลมขึ้น แล้วก็พูดว่า “คำปาย!!” แล้วเพื่อนคนอื่นๆก็ยกแก้วขึ้นพร้อมกัน แล้วก็พูดว่า “คำปายย!” เหมือนที่ฝรั่งพูดว่า “cheers” แหละค่ะ แต่บรรยากาศตอนนั้น ดูญี่ปุ่นมาก และเป็นช่วงที่ดูเจ๋ง เราว่า ดูเป็นบรรยากาศของการสังสรรค์ดี ชอบบ 555 แล้วเราทุกคนก็ทานขนม ถ่ายรูปเล่น คุยกัน แล้วหลังจากนั้น เพื่อนคนนึง ก็เสนอว่า ให้ทุกคนออกไปพูดความในใจกับเรา เราก็ออกไปยืนหน้าห้อง แล้วเพื่อนก็ออกไปพูดที่ละคน มันเป็นบรรยากาศที่เศร้ามากเลย ในขณะเดียวกันก็มีความสุขมาก ที่ได้รู้สิ่งที่เพื่อนคิด ที่เราไม่เคยรู้มาก่อน หลายคนบอกว่า น่าจะมาคุยด้วยเยอะกว่านี้ แล้วก็ร้องไห้กัน พาเราร้องไห้ไปด้วย เพื่อนผู้ชายที่นั่งใกล้เราแล้วคุยด้วยบ่อยๆช่วงหลัง ก็ร้องไห้ด้วย! เราตกใจมากเลย แต่ก็ดีใจ ที่เขาร้องไห้ให้เรา เพื่อนๆคนอื่นยังมาบอกกันเลย ว่าตกใจมาก ที่สองคนนั้นร้องไห้ แต่ควรจะดีใจนะ แล้วสุดท้าย เพื่อนก็บอกให้เราพูดกับทุกๆคนด้วย เราก็พูดแบบรวมๆไป ถ้าจะพูดให้ทุกคน ก็แย่พอดี เยอะ55 บอกตามตรง ตอนนั้นตื่นเต้นมาก เวลาต้องพูดภาษาญี่ปุ่นต่อหน้าสาธารณชนแล้ว ตื่นเต้นทุกครั้ง คิดไม่ทัน กลัวพูดผิดพูดถูก555 แต่เพื่อนสนิทก็มาบอกตอนหลังว่า พูดดีมากเลยนะ ตอนสุดท้ายน่ะ

                Friends brought snacks and drinks to the party and they had me gave a toast and said “カンパイ!”(kanpai)which means “cheers” in English and everyone else then gave their toast and said “カンパイ!” I think it looked very cool and very Japanese when everyone did like that.  It gave a party feeling and you know I like it. HAHA.  Everyone then ate snacks, had a little chat and took some photos.  Someone then suggested that everyone should go up in front of the class and tell his or her feeling towards me individually.  I had to stand in front of the class facing my friend who came up one by one and told me his or her feeling.  It was a very sad atmosphere but at the same time very happy to know how they felt about me; things that I never knew before.  Many of them told me that they should have come and talk to me more and they cried.  Yeah, I also cried with them.  Boys who sat near me in the class and became close to me lately, also cried and that really surprised me!  I was happy that they cried for me though.  Actually, everyone was surprised that those two boys cried, but they told me that I should be happy about that.  After everyone spoke out their feelings, it was time for my speech.  To be honest, I was very nervous at that time.  I always feel nervous whenever I have to speak Japanese in public.  I was afraid that I might say something wrong, and do not know what to say.  However, my best friend told me afterwards that I spoke very nicely at the end.

เพื่อนคนนี้ ชอบเปิดดิก แล้วพูดภาษาไทยกับเรา ตลกมากEmbarassed

เพื่อนเลียนแบบพระนอนที่ไทย

ออกไปพูดหน้าห้อง บอกความในใจกัน คนนี้เลขที่หนึ่ง เรายังยิ้มได้อยู่ แต่ต่อไปนี่...Cry

                เมื่อตอนคาบโฮมรูมของวันสุดท้ายนั้น เราต้องไปกล่าวอำลาผ่านเสียงตามสายของโรงเรียนด้วย โดยที่ลำโพงอยู่ในห้องเรียนทุกห้อง ตั้งแต่ชั้นปีหนึ่ง ถึงปีสาม ห้องพักครู ห้องครูใหญ่ ได้ยินกันหมดทั้งโรงเรียนค่า ตื่นเต้นมาก กลัวพูดผิด กลัววรรคตอนผิด เสียงสั่นมาก ตอนอ่าน เพราะเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเริ่มร้องไห้ตอนที่เราอ่าน ต้องพยายามคุมเสียง กลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหล (อ่านเอง ซึ้งเอง555) เราคิดว่าสิ่งที่เราได้พูดไปในวันนั้น เป็นบทสรุปที่สะท้อนถึงความคิด และสิ่งที่ได้เรียนรู้จากการเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่นเป็นเวลาหนึ่งปีได้ดีที่สุด จึงจะขอนำเนื้อความที่ได้พูดไปมาให้ทุกๆคนได้อ่านกันค่ะ (มีแต่ภาษาอังกฤษกับญี่ปุ่น ต้องขออภัยด้วยนะคะ)

                During the homeroom session on my last day, I had to give a farewell speech on school’s wire broadcast, which literally went into every single room in the school, including grade 10 to 12 classrooms, teachers’ rooms, and the principal’s room!  I was SUPER nervous and afraid that I might punctuate incorrectly and misread the words.  My voice was trembling because my friend who sat beside me started to cry when I was reading.  I had to force myself not to cry, and yeah, I was impressed by my own speech. :P  What I had spoken portrays ideas and what I have learned during my past year as an exchange student in Japan.  Therefore, I would like to share the speech that I gave for every one of you out here to read.

                “I have been away from my family and my home country for about ten months and a half, and I have realized many things, so today I would like to talk about my experience as an exchange student.

To be honest, I need to say that living in a different country with a different culture is very hard.  Many of you who had gone abroad before might think that it isn’t that hard but that is because you are not actually ‘living’ in that country.  To me, as an exchange student, the word ‘living’ means you actually live like the local people.  You do what they do, you eat what they eat, you really learn their culture, and in order to do that, you need to stay there long enough; not just a trip.

I came to Japan without knowing any Japanese.  Of course, that was really hard because we can’t survive without communication.  I could talk with neither my host family nor my classmates.  However, logically, we would try to do something in order to survive.  I had to use the dictionary, gestures, or even draw pictures in order to communicate.  It was a hard job, yet fun, especially when the people I try to communicate with understand what I want to say and vice versa.

I was really lonely during the first few months.  Some friends came to talk to me, but literally, I was alone.  I was actually disappointed during the first period of my stay in Japan because it was not what I had expected my exchange year to be at all.  I thought that it would be a fantastic year being in a different country and having nice foreign friends.  It was a very bad time, but surprisingly I didn’t want to go home.  It was my decision to study abroad.  Therefore, it was my responsibility to overcome all the difficulties.  I felt that it was rather a challenge than a difficulty.  Without noticing, I could understand and speak some Japanese.  With my study effort and patient, my Japanese has improved bit by bit.  As a result, my life got better because I could have a small simple talk with friends.  Since they knew that they could talk to me in Japanese, more and more people came to talk to me and seemed to be interested in me and my country.  It was that time that my life completely changed from dark to light.

From that time, I realized that it is only the first part that I had to overcome, which it is normal.  You meet new things, you need to adapt, just that simple.  I noticed that I have become more mature and dare to think and move more.  I know who I am better and see goals clearer than before.

I can’t believe how fast the time had gone by.  It’s already my last day of school today.  It seemed very long at first, but as I looked back, it actually passed by very quickly.  If anyone asks me, “Will you go study abroad again if you have another chance?” I would definitely say “Yes.” without any hesitation because what I have gained is worth more than any other thing I have ever experienced.

Lastly I would like to say thank you to all of my friends and teachers for making my exchange year a real fantastic one as I had expected.  Without all of you, I would not have gained such a great experience with all the good changes that had happened to me.”

ครูเคมี มอบประกาศนียบัตรให้วันสุดท้าย

และให้เราใส่เสื้อคลุมถ่ายรูปFoot in mouth

From now on, skip the Japanese if you do not want to read. J

“私は家族とタイを約十か月半離れていたので色んなことに気づきました。そこで今日は私の経験を話したいと思います。

正直に言うと、私は他の国で違う文化の中で暮らすのは大変だと思っていました。外国に行ったことのあるみなさんは、そんなに難しくないと感じるかもしれませんがそれは「住む」のことは違うからです。 私にとって、留学生として「住む」と言うことは、日本に住んでいる人たちのようにすることだと思いました。同じものを食べ、同じことをして文化を本当に理解し、またそのためには十分にその場所にいることが必要です。 ただ旅行や短い期間の滞在とは異なるものでした。

日本について何も知らないまま、日本へやって来ました。もちろん、これは本当大変なことでした。 なぜならコミュニケーションなしで生きられないからです。ホストファミリーとも、クラスメイトとも話せませんでした。 です当然生きるためには人は努力するものです。私は辞書やジェスチャー、時にはコミュニケーションのために絵をかいたりもしました。それは大変な仕事でしたが楽しくて、特に私の思いを理解してもらえたり、相手の思いが理解できるときはとても嬉しかったです。

初めの何月かは本当にこどくでした。何人かが話しかけてくれましたが、本当に私は一人でした。私は本当に初めのほうは日本で過ごすことを残念に思っていました。  それは私が想像していたものとは違ったからです。私は違う国で過ごす素晴らしい一年間と、良い外国の友達を得られると思ってました。 とても残念な時間を過ごしました。ですがおどろいたことに私は帰りたくなかったのです。それは留学での私の目標でした。

なので、私にやってくるすべての困難をのりこえる責任んが私にはありました。私はそれを困難というより挑戦に感じました。我慢強さと、努力があったので私は日本語を理解し、喋れるようになりました。その結果、友達と簡単でも会話が出来たので生活がよりよいものになりました。彼らも日本語で話せると分かるとたくさんの人が私のところへ話に来てタイに興味を持ってくれていました。私の人生が明るい方へ向った時でした。

その時から、初めの暗い気持ちに打ち勝ったのは普通のことだと思いました。新しいものに出会うとそれに合わせようとするので、普通だと思いました。私はもっと成長して、思いきって活動するようになったのに気づきました。私は前よりもっと自分がどう言う人間で、私の目標が前よりはっきりと見えるようになりました。

初めは長いと思っていた時間も今では短く感じます。もし誰かが私に「もう一度別の国に留学しますか。」と聞いたら迷わず「はい」と答えます。なぜならそれには私が得たものの中で経験した何よりも価値があるからです。

最後に他の学校の留学生、先生方、そして友達に感謝してます。 あなたたちがいなければ素晴らしい経験を得ることも、私に起こった良い変化もなかったでしょう。

皆さん一年間本当にありがとうございました。”

                Besides from what I wrote on my speech, I would like to thank you my host family for their generosity, kindness and everything they have done for me.  It was very nice of them to accept and treat me as one of their family members.  Without them, my stay in Japan would not be the most valuable one. 本当にありがとうございました。

               

อยู่ๆก็เกิดปรากฏการณ์น่าตื่นเต้นขึ้นในวันสุดท้ายที่จะต้องกลับบ้าน คือ เมืองเราปกติหิมะไม่ตกจนขาวโพลน ตกมาอย่างมาก ก็เป็นผงๆลอยอยู่ในอากาศ ไม่เคยทับถม และเมื่ออาทิตย์ก่อนกลับ โฮสต์พ่อเพิ่งบอกว่า ก่อนกลับน่าจะได้เห็นหิมะตกขาวทั่วเมืองซักครั้งเนอะ...แล้วหิมะก็ตอบสนองความต้องการ แต่ดั๊นนน มาตกวันสุดท้าย  คืนก่อนวันกลับ เรานอนดึกมาก (ประมาณตีสี่) นั่งทำการ์ดให้เพื่อนและครอบครัว แล้วยังแพ็คของไม่เสร็จเลย เพราะกะว่า วันพรุ่งนี้วันสุดท้าย ยังมีเวลา แต่หิมะก็ดันนนนมาตกวันนี้ หนักด้วย อยู่มาทั้งปี ไม่ตก ตอนเช้ามัมมาปลุก ไม่อยากตื่นเลย เพิ่งจะนอน มัมเลยใช้ไม้ตาย พูดว่า "มองออกไปนอกหน้าต่างเร็วๆ ขอร้อง!" เราก็เลยมองออกไป เห็นข้างนอกขาวโพลน ตกใจมาก ลุกขึ้น ตาสว่างทันที ตื่นเต้นมาก5555 วิ่งออกไปนอกบ้าน มัมตะโกนบอกให้ใส่เสื้อโค้ตแทบไม่ทัน5555 หิมะตกในวันนั้น เป็นผลกระทบมาจากพายุหิมะครั้งใหญ่ที่สุดในรอบสิบกว่าปีของญี่ปุ่น ทำให้แผนการเดินทางกลับของเรา กระทบไปหมด จากเดิมที่จะต้องบินจากฮิโรชิม่าไปโตเกียว และโตเกียวไปกรุงเทพ ก็ต้องเปลี่ยนไปนั่งชินกันเซ็นไปโตเกียวแทน เพราะเครื่องบินขึ้นไม่ได้ ตอนแรกชินกันเซ็นหยุดชะงักด้วย ไม่รู้จะกลับยังไงเลย แอบดีใจ เผื่อได้อยู่ต่อ 5555 เวลาออกเดินทางจากเมือง เลยเลื่อนมาเร็วขึ้น เก็บของแทบไม่ทัน และเวลาออกเดินทางจากสนามบินที่โตเกียว จริงๆแล้วต้องออกตั้งแต่เที่ยงคืนของวันนั้น แต่เนื่องจากพายุหิมะหนักมาก เครื่องดีเลย์ออกไปสิบสองชั่วโมง ไฟลท์ทุกไฟลท์แคนเซิลหมด คนติดในสนามบินเยอะมาก ไม่ได้นอนเลยคืนนั้น Foot in mouth

ช่างเป็นประสบการณ์ในวันสุดท้ายที่ดีจริงๆค่ะ Embarassed

There was a very exciting incident on my departure day.  Normally, it does not snow until everything goes white in my town.  If it snows, it would look like white particles floating in the air and it never covers up the ground. (not even a little) My host father just said to me that I should once see this town in white.  I asked him if it could be possible and he said yes, it once happened, but very long time ago.  Luckily(or unfortunately I’m not sure), it snowed for me!  However, it snowed on my departure day!  I was there the whole year and it did not snow! Why on that day?! I slept very late on the night before my departure (about 4 a.m.).  I was making cards for my friends and my host family and did not finish packing up yet, because I thought I still had time on the next day.  On the next day, my host mother came to wake me up at 8 because I told her to do so.  I did not want to get up at all because I just slept for only four hours.  My host mother knew that, so she said “Look out the window! Please!”, so I looked out and was shocked! Everything outside was all white!  My eyes suddenly went wide open because of my excitement.  I ran outside so quickly in thin pajamas that my host mother couldn’t demand me to wear the coat before I went out.

                It snowed on that day because of the snowstorm.  It was the biggest snowstorm ever occurred in 13 years round in Japan!  My departure plans were all affected and I had to change all my routes.  At first, it was planned that I would take the plane from Hiroshima to Tokyo and from Tokyo to Bangkok.  However, the plane could not take off due to the heavy snow.  I had to take Shinkansen instead, so the departure time was shifted to be earlier.  I was so busy packing my luggage on last minutes.  The departure from Tokyo was actually at midnight on that day, but all flights were canceled and everyone stuck in the airport for the whole night.  My flight delayed for twelve hours! Of course, I did not get any sleep.  What a great experience on my last day in Japan!

 

before departure, at the station.  Not welcome AFSers, should be Good bye AFSers! LOL

unfortunately, not many friends could come and send me because of the heavy snow

last moment with my host mum and dad

tried to tell my best friend not to cry haha

smile for the last memory (but I cried a lot when I was in Shinkansen alone, reading through all the cards that friends gave LOL)

last selfie with tears before departureTongue out

                Here it is!  The conclusion of my life in Japan as an exchange student! It was a very long entry, but…I’m very sad to tell you this, this is my last entry for now.  Since I’m a senior in high school and I’m very busy, I will not be posting every week as I normally do.  This entry is already the end, but I might be posting some little details that I have left out once in a while…I’m not quite sure when, but some day…who knows! HAHA

                Thank you very much for all of your supports! I really appreciate every comment from every one of you.  If anyone has a question, you can leave it in the comment box below and I’ll answer it! IF you’re not a member and you really wonder about something, leave your email down there too!  I’ll reply you back through emails!

Good bye! xoxo

 

Comment

Comment:

Tweet

@mimirynmonrow ค่ะแล้วจะตั้งตารออ่านเลยนะค่ะ big smile big smile big smile

#12 By yeast. on 2014-10-13 17:19

@myyeenka ขอบคุณนะคะ เดี๋ยวไว้ว่างๆจะมาลงรายละเอียดยิบย่อยอะไรต่างๆเพิ่มนะคะ confused smile

#11 By Mimiryn on 2014-10-13 14:57

อ่า...จบสะแล้ว อยากอ่านต่อจังเลยค่ะ เป็นประสบการณ์ดีมากๆเลยค่ะ

#10 By yeast. on 2014-10-10 12:58

อ่านแล้วซึ้งมากเลย น้ำตาไหลตามกันเลยทีเดียว แอบเสียใจนะที่นี่เป็นตอนสุดท้ายแล้ว.. แต่ยังไงก้ยินดีด้วยนะ เขียนมาจนจบ คงเหนื่อยน่าดู surprised smile double wink

#6 By F (1.46.235.21|1.46.235.21) on 2014-09-02 22:35

อ่านแล้วนีกถีงบรรยากาศตอน อำลา-อาลัยปิดค่ายอาสาสมัยเรียนเลย ขอบคุณมิ้มที๋เล่าเรื่ิิิองสะท้อนความรูัสีกผูกพันระหว่างเพื่อนได้โดนใจมากๆ
big smile

#5 By suda (182.52.1.111|182.52.1.111) on 2014-09-02 21:03

อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย เขียนได้ซาบซี้งมาก สุนุกด้วย

#4 By (124.120.147.186|124.120.147.186) on 2014-09-02 15:42

เป็นบทสุดท้ายที่เปียกและเค็มจริงๆ (เปียกทั้งน้ำตา และหิมะ confused smile)
และท้ายที่สุด แม้กลับมาเมืองไทยแล้วกว่าครึ่งปี ประสบการณ์ใช้ชีวิตแลกเปลี่ยนของมิ้ม ยังส่งผลให้มิ้ม พัฒนาการเขียน blog และจัดรูปแบบได้สวยงามมากยิ่งขึ้นอีกด้วย เก่งจริงๆ big smile
ขอให้โชคดีคะ

#3 By ป้าสุ (1.10.199.109|1.10.199.109) on 2014-09-02 11:04

ว้า จบแล้วเหรอคะ ยังอ่านสนุกอยู่เลย น่าจะมีพวกรายละเอียดชีวิตเล็กๆน้อยๆทีี่ทำให้แต่ละวันมีค่าและแตกต่างจากธรรมดามาเล่าได้เรื่อยๆนะคะ ว่างๆอย่าลืมนะ เล่ามาอีกค่ะ รออ่านอยู่
ขอแสดงความยินดีด้วยจริงๆนะ มิ้มได้พบประสบการณ์ที่ดีมาก ที่น้อยคนนักจะได้รับ แม้ในกลุ่มนักเรียนแลกเปลี่ยนเองก็เถอะ เพราะความเป็นคนเปิดใจกว้าง อดทนและพากเพียร รวมทั้ง มีน้ำใจนี่ละค่ะ อย่างนี้ไปไหนๆ เป็นทีี่น่าภูมิใจด้วยที่มิ้มบอกว่าฉันเป็นคนไทย มาจากประเทศไทย
Congratulations !!! ค่ะ

#1 By ปุ๋ย (58.11.26.150|58.11.26.150) on 2014-09-02 06:59